8 Μηνες στο Δρομο…

Τι να πρωτοπω και τι να πρωτοθυμηθω μετα απο 8 μαγικους μηνες στο δρομο! 
Ας ξεκινησω ομως με τα απλα δεδομενα. 6 χωρες – 250 μερες – 6.000 χιλιομετρα στο πεταλι – 100+ καινουριοι φιλοι.
Μεχρι τωρα μου εχουν συμβει πολλα και απιθανα περιστατικα. Οπως οταν, μετα απο μια λακουβα στο δρομο, κυριολεκτικα πεταξα πανω απο το ποδηλατο, για να προσγειωθω στο εδαφος… Η οπως οταν, μετα απο αναβαση σε ενα μονοπατι, βρηκαμε στην κορυφη του λοφου μια μαρμαρινη πισινα ξενοδοχειου(!) και φυσικα βουτηξαμε με τα εσωρουχα… Η οπως οταν με εκλεψαν και την επομενη μερα, βρηκα τον κλεφτη τυχαια στο δρομο, τον κυνηγησα, τον επιασα και πηρα πισω τα πραγματα μου… Η οπως οταν, ανεβαινα ενα λοφο με το ποδηλατο και εβλεπα τις μαιμουδες δεξια κι αριστερα, να πηδουν απο δεντρο σε δεντρο… Εμπειριες που θα μεινουν χαραγμενες στη μνημη μου για παντα!
Οι δυσκολιες φυσικα ειναι πολλες και σε καθημερινη βαση. Αλλα η ομορφια των τοπιων, η διψα για νεες εμπειριες και η περιεργεια για τον επομενο προορισμο, κανουν τις οποιες δυσκολιες να φαινονται ασημαντες.
Ειναι τοσοι πολλοι οι ανθρωποι που με εχουν βοηθησει, που πραγματικα δεν υπαρχουν λογια που να περιγραφουν την ευγνωμοσυνη μου γι’αυτους. Με εχουν φιλοξενησει στα σπιτια τους, πανω απο 50 αγνωστοι μεχρι εκεινη τη στιγμη προς εμενα ανθρωποι. Με εβαλαν στο σπιτι τους και μου προσφεραν οτι ειχαν διαθεσιμο, χωρις να ζητησουν ανταλλαγμα και χωρις να με φοβηθουν, αν και ειχαν γυναικες και μικρα παιδια. Επισης εκατονταδες αλλοι ανθρωποι με βοηθουν καθημερινα στο δρομο οταν τους ζηταω πληροφοριες, μου δινουν νερο, φαγητο και το καλυτερο χαμογελο τους! Ενα τεραστιο ευχαριστω σε ολους τους.
Στο δρομο εξελισεσαι καθε μερα που περναει και γινεσαι λιγο καλυτερος απο πριν. Παιρνεις μαθηματα ζωης που κανενα πανεπιστημιο δεν μπορει να σου δωσει. Μαθαινεις να ζεις με την απωλεια και να απολαμβανεις τη χαρα και την ευτυχια. 
Η ευτυχια λοιπον για μενα βρισκεται στα απλα πραγματα. Δεν υπαρχει μεγαλυτερη χαρα, απο το να εχεις μια δυσκολη και κουραστικη μερα και το βραδυ να βρισκεσαι στο σπιτι μιας οικογενειας, παιζοντας με το διχρονο παιδι τους διπλα στη φωτια.

Απο την αλλη ο καθενας οφειλει στον εαυτο του, να βρει τη δικη του ευτυχια, οπου κι αν βρισκεται αυτη. Σιγουρα καπου εκει εξω ειναι, το μονο που πρεπει να κανεις ειναι να ψαξεις να τη βρεις 😀

 

To Be Continued…